1. Ákvörðun á afkastagetu: Samkvæmt langtíma samfelldri aðgerð einingarinnar getur framleiðslugetan mætt vali á hámarksreiknuðu álagi alls verkefnisins og ætti að ákvarða getu biðstöðu eininga rafallssettsins skv. að mikilvægi álagsins. Stöðugt framleiðslugeta dísilvélarinnar er venjulega 0,9 sinnum hlutfall aflsins.
2. Ákvörðun á fjölda eininga: Almenna stillingin er venjulega meira en 2 einingar til að tryggja samfellu aflgjafa og laga sig að breytingu á aflálagsferlinum. Aðeins þegar fjöldi framleiðslueininga er mikill er hægt að ákvarða fjölda eininga sem settar eru í rafalbúnaðinn í samræmi við breytingar á rafmagni, þannig að dísilvélin er oft notuð undir efnahagslegu álagi til að draga úr eldsneytisnotkun og lækka kostnaðinn af orkuöflun. Besta rekstrarástand dísilvélarinnar er á bilinu 75% -90% af aflinu. Til að tryggja samfellu aflgjafa ætti sameiginlega einingin sjálf að íhuga að setja upp biðstöðu.
3. Ákvörðun hraðans: Til almennrar borgaralegrar notkunar ætti að velja háhraðaeiningar með 1000 til 1500 snúninga hraða en lághraðaeiningar með 300 til 350 snúninga hraða eru hentugar fyrir aðalvélar sjávar.
4. Ákvörðun spennu: Framspenna rafalsins er sú sama og neyðarrafstöðvarinnar, sem er almennt 400V. Einstök orkunotkun er mikil og hægt er að nota háspennu rafallasett fyrir verkefni með langar flutningsvegalengdir.
